Zwanger en aan de antidepressiva: dit is hoe ik het ervaar

Zwanger zijn en antidepressiva slikken klinkt niet echt als de ideale combinatie. De meeste aanstaande moeders willen niets liever dan zo min mogelijk risico’s voor hun ongeboren kindje. Soms is het echter beter om dergelijke medicijnen wél te slikken, zoals ook bij mij aan de orde is. Schaam ik me daarvoor? Nee. Vind ik dat lastig? Niet meer. Zó is het voor mij om antidepressiva te slikken tijdens mijn zwangerschappen.

 

Al bijna 10 jaar

Ik slik antidepressiva sinds mijn 21e, citalopram. Dat is een zogenaamd SSRI die mij helpt om mijn angstgevoelens in toom te houden. Sinds mijn 17e heb ik last van angstgevoelens zonder daaraan gekoppelde angsten. Een gegeneraliseerde angststoornis. Met veel moeite heb ik geaccepteerd dat deze medicijnen voor mij zijn wat de shot insuline is die een diabeet dagelijks neemt. In de loop der jaren heb ik de dosering flink afgebouwd en de juiste balans gevonden voor mijn lichaam en geest.

 

Zwanger, en nu?

Toen ik zwanger was van Julia wilde ik het liefst van die medicijnen af. Dat kon toch niet goed zijn voor de baby? Alles wat door mijn bloed stroomt gaat immers ook naar het kindje. Mijn grootste zorg zat ‘m in de vraag of mijn dochter een soort van verslaafd geboren zou worden, met allemaal enge afwijkingen. En hoe zat dat dan met borstvoeding, dat wilde ik wel geven maar durfde ik niet. Dan gaf ik immers nog langer die troep aan dit kwetsbare mensje door.

 

Onder controle

Ik ben toen door mijn huisarts verwezen naar de POP-poli. Dat is een polikliniek in het ziekenhuis voor vrouwen met klachten van psychische aard. Hoewel ik helemaal geen klachten had, was het wel belangrijk om bovengenoemde zorgen te bespreken en vragen te stellen. Wat bleek: het type antidepressiva dat ik slik vormde geen bedreiging voor het ongeboren kindje. Er bestond een minimale kans dat ze na de geboorte wat onrustig zou zijn en daarom zouden we na de bevalling 12 uur ter observatie in het ziekenhuis blijven. Borstvoeding mocht ik ook geven, maar wel met een duur van maximaal drie maanden. Ik was heel blij met deze uitkomst en heb me verder werkelijk geen seconde druk gemaakt om die medicijnen tijdens mijn zwangerschap van Julia.

 

Minder medicijnen

Na mijn burn-out in 2016/2017 heb ik mijn medicijnen flink afgebouwd. Ik ontdekte de kracht van mijn zelfherstellend vermogen en kon ontzettend veel meer aan, juist doordat ik tijdens de burn-out zo diep door het stof ben gegaan. Helemaal afbouwen was (nog) geen optie, maar zeg nooit nooit. Ik zat inmiddels in een fijne flow, voelde me energiek en sterk. Er was ruimte voor een tweede kindje!

 

Zwanger op herhaling

Toen we die wens eenmaal echt hadden was ik ook in no-time in verwachting. In eerste instantie maakte ik me 0 zorgen over mijn medicatie. Ik wees zelfs het bezoek aan de POP-poli van de hand: ik voelde me goed en was bekend met de protocollen. Laat mij maar lekker broeden dacht ik. Tot ik een week of 18 was en weer volle bak last kreeg van angsten, paniekaanvallen, stressreacties. Ik schrok me wild: hoe dan?! Dus hop, naar de huisarts, die POP-poli en daar een gesprek met een psychiater. Die verklaarde heel logisch wat er waarschijnlijk gebeurde: een combinatie van hormonen (bitches) en een toename van bloed en lichaamsgewicht, waardoor de verhouding van mijn medicijnen niet meer juist was. Ik moest maar snel meer gaan slikken en meer rust pakken.

 

Dikke faalpaal

Dat ik dus weer meer medicijnen moest gaan slikken voelde voor mij als onwijs falen. In alle eerlijkheid: om de baby heb ik me geen seconde druk gemaakt. Ik wist dat dat oké is. Het was vooral een grote stap voor mezelf om weer omhoog te gaan, terwijl ik zo mijn best heb gedaan om af te bouwen. Afbouwen is namelijk best een pittig proces en dat mag ik straks weer aangaan. Echter: ik veranderde binnen een of twee weken weer in de burn-out Sarah en dát zou pas slecht zijn voor de baby.

 

Bergopwaarts

En dus ging de dosering wat omhoog. Naar dezelfde dosering als tijdens de zwangerschap van Julia. Na enkele weken merkte ik het effect en met 25 weken zwangerschap voelde ik me stukken beter. Wel merk ik dat mijn creativiteit een beetje gedempt is. Het voelt in mijn hoofd soms alsof ik een vulkaan ben die op uitbarsten staat, maar die verstopt zit. Met andere woorden: er borrelt van alles, maar het komt er niet uit. Verder ervaar ik gelukkig wel gewoon alle (en als ik Hans mag geloven zelfs net wat te veel 😉 ) emoties, met pieken en dalen!

 

 

Voor mij werkt het

Antidepressiva bleek tijdens mijn zwangerschappen dus onmisbaar. Ik weet dat er felle tegenstanders zijn, of mensen die denken: ‘stel je niet zo aan’ of ‘je kiest wel voor de makkelijke weg’. Dat wordt overigens sowieso regelmatig gezegd wanneer ik vertel dat ik medicijnen slik. De drang om me hiertegen te verdedigen is inmiddels verdwenen. Natuurlijk vind ik het geen kattenpis. Maar inmiddels weet ik dat de meeste vrouwen die tijdens hun zwangerschap (en wellicht ook daar omheen) medicijnen moeten slikken dit met een reden doen. Een reden die vaak dusdanig heftig is, dat een babytje daar nog veel meer hinder van kan ondervinden dan van die pillen.

 

Inmiddels ben ik ruim 38 weken zwanger en er klaar voor en klaar mee, tijd om te bevallen! Na de bevalling slik ik nog minimaal een half jaar de huidige dosering medicijnen, en dan maar eens kijken hoe de wind waait. First things first, en dat is nu de kleine man!

 

 

 

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *