Zo is ’t bevallen: van trauma naar trots na mijn tweede bevalling

Er zijn vrouwen die ze er probleemloos uit schieten, anderen vinden het de hel: de bevalling. Voor mij is het een combinatie van die twee geweest. Het kind kwam er tot twee keer toe met een puf, een zucht (én een ruggenprik) uit, de nasleep was een ramp. Althans: na mijn eerste bevalling. De tweede, nu drie weken geleden, verliep weliswaar precies hetzelfde, toch was mijn ervaring een compleet andere.

Zwanger zijn is niet mijn ding

Onze zoon Rijk is eind april geboren. Tegen mijn verwachting in kwam hij pas met 40 weken en 4 dagen zwangerschap, nadat ik vier keer was gestript en heb gesmeekt om een inleiding. Ik ben simpelweg niet gemaakt om zwanger te zijn en hoewel dit keer alles volgens ‘het boekje’ verliep, kan ik de dagen waarop ik van mijn zwangerschap heb genoten op twee handen tellen. Da’s best weinig als je het mij vraagt.

Spontane bevalling

Hoewel ik bij Julia om medische redenen ook moest worden ingeleid en ik heel goed wist dat een inleiding niet persé een pretje is, planden we hem wel in. Gelukkig is het niet zo ver gekomen en braken mijn vliezen spontaan op zaterdagmiddag. Vijf uur later was onze kleine vriend er al, gebaard bij ondergaande zon met uitzicht op de stad Utrecht.

Bevallen, rijk is geboren!
Zijn eerste flesje!

Dit. Nooit. Meer.

Het tweede ding wat ik riep na de bevalling was ‘Ik doe dit NOOIT meer!’ (het eerste wat ik zei was natuurlijk ‘oh wat is hij knáp!’) Laten we wel wezen: geen enkele vrouw zal ontkennen dat bevallen een redelijk pijnlijke aangelegenheid is. Het moment waarop het hoofdje staat en het voelt alsof er een tennisbal uit je neusgat moet komen, dat is iets wat ik niet snel vergeet.

Adem in…en uit

De weeën opvangen ging dit keer best goed. Er was in tegenstelling tot bij mijn eerste bevalling geen sprake van een weeënstorm en mijn meditatiebeoefening  van de afgelopen jaren wierp z’n vruchten af. Terwijl Hans rustig een boek heeft zitten lezen ving ik de weeën op door naar ze toe te ademen, diep in mijn buik. Vervolgens herhaalde ik in mijn hoofd (hardop vond ik dan wel weer wat gênant) steeds een mantra: ‘ kom maar Rijk, ik maak ruimte voor je’. Klinkt zweverig, werkt als een tiet! Overigens heeft ook mijn kalmte wel grenzen en heb ik na drie uur meditatief baren een ruggenprik gekregen. Heerlijk.

De laatste fase van de bevalling… Persweeën!

Bevallingstrauma

Tot zover het bevallingsverhaal. Rijk was geboren, alles zat er op en er aan. Toen kwam het stukje waar ik al negen maanden lang tegenop zag: de placenta uitpoepen. Lang verhaal kort: na de geboorte van Julia kwam het ding niet vanzelf en werd de hele gang naar-, op- en na de operatiekamer een traumatische ervaring voor me. Dat ontdekte ik toen ik in de jaren daarop ineens een angst had ontwikkeld voor alles wat met ziekenhuizen te maken heeft. Zag ik een ambulance? Paniek! Moest Julia naar de dokter? Hel!

Proef op de som

Aangezien zo’n trauma uiterst onhandig is heb ik dat meteen aangepakt met EMDR en later nog verder leren loslaten via geleide visualisaties bij een energetisch therapeut.  Ik mocht letterlijk de proef op de som nemen omdat ik kort na die visualisaties in een Frans ziekenhuis belandde. And guess what: geen vuiltje aan de lucht. Het maakte me allemaal geen flaus aus dat ik daar in een middeleeuws gat terecht was gekomen. Tot zover het hoofdstuk trauma.

Angst voor herhaling

En toen was ik weer zwanger! En daarmee kwam ook langzaam de gedachte aan de bevalling weer naar boven. Niet de bevalling zelf, maar de kans op herhaling van zo’n tochtje naar de OK, het bloedverlies, misschien wel weer zwangerschapsvergiftiging. Een gedachte die ik in eerste instantie nog kon laten gaan, laten zijn voor wat ‘ie was. Tot ook mijn hormonen een rol gingen spelen en ik echt last kreeg van angstaanvallen en huilend bij de huisarts en verloskundige zat.

Zwanger!
Hoera! een broertje voor Julia

POP poli

In overleg met de verloskundige ben ik naar de POP poli gegaan, een polikliniek in het ziekenhuis speciaal voor vrouwen met psychische klachten of zwangerschapsgerelateerde trauma’s.  Ik besprak hier met een gynaecoloog  de kans op herhaling van de medische zaken (die bleek heel reëel). Met een psychiater besprak ik mijn ervaring na mijn eerste bevalling. Dat die geen paniek meer oproept, maar dat ik wel bang ben dat het weer zo loopt en dat ik daar echt geen zin in heb.

Bevalplan

Ik moet zeggen: die vrouw was echt top! Ze dacht constructief mee, net als mijn verloskundige. Hoe kunnen we er samen voor zorgen dat jij dit keer een fijne ervaring gaat krijgen, ook als het medisch gezien wel anders loopt dan gewenst? We stelden een bevalplan en psychisch preventieplan op. Dat klinkt heftig, was het niet. Ik heb opgeschreven welke benadering van medisch personeel ik bijvoorbeeld fijn en niet fijn vind en vooral dat ik me heel erg alleen heb gevoeld de eerste keer. Dat ik nu eigenlijk gewoon NIET alleen wilde zijn mocht ik naar de OK moeten. Met de verloskundige sprak ik af dat we meteen bij aanvang van de bevalling een ruggenprik zouden regelen, zodat ik relatief uitgerust er doorheen ging, voor het geval ik nog wel naar de OK moest.

Eigen kracht

Eerlijk gezegd dacht ik bij het opstellen van dat hele bevalplan ‘we zullen wel zien of iemand t.z.t. nog tijd heeft om het te lezen’. Ik heb intussen nog wat boeken geleend bij de bieb en mezelf via mediatie voorbereid op het omarmen van pijn. Iets wat ik ook heb geleerd tijdens de cursus Intuïtieve ontwikkeling. ‘Hallo’ zeggen tegen dat wat is, dat geeft ruimte. In combinatie met een diepe buikademhaling werkte dat in de parktijk echt fantastisch! Hoezo cursus hypnobirthing á 500 ekkies?! Tijdens mijn bevalling was ik uiterst zen. En ja, daar ben ik echt heel erg trots op.

De bevalling achter de rug
Vers van de pers!

Met een top!team

De bevalling begon met mijn eigen verloskundige, maar vanwege de medische indicatie die ik had werd ik vrij snel overgedragen aan de klinisch verloskundige. Wat een toeval: het was dezelfde dame als bij Julia! En wat was dit een fantastisch mens! Samen met de verpleegkundige heeft ze mijn papieren uitgebreid gelezen. Ze heeft me ondervraagd, uitgehoord en mijn wensen tussen de weeën door met mij besproken. Ze was lief, had humor, was duidelijk en legde alles heel goed uit. Ze voelde me haarfijn aan. Samen brachten we Rijk ter wereld, en ‘zouden we de rest van de klus ook nog even  klaren’.

Toch naar de OK

Een kwartier na de geboorte van Rijk werd al duidelijk dat mijn placenta wederom muurvast zat. Ik had al 800 ml bloedverlies op dat moment en het was helder: ik moest weer naar de OK.  Een blik op de klok vertelde me dat de dienst van de verloskundige er op zat. En wat deed dit mens? Ze ging met me mee! Naar de OK, tijdens de operatie en zelfs toen ik wakker werd op de IC stond ze met een waterijsje naast mijn bed. Ondertussen is ze tegen me blijven praten, instrueerde ze de gynaecoloog en het andere personeel over mijn wensen en behoeften. En zo werd een medische tegenvaller voor mij een probleemloze ervaring.

Op de IC, na de operatie

Trots als een pauw

Wellicht is het lastig voor te stellen hoe het is om een angst te hebben voor zoiets als een bevalling of de nasleep daarvan. Het heeft mij ooit het vertrouwen in mijn lichaam gekost, en hoewel dat vertrouwen gelukkig wel weer is teruggekomen keek ik nog steeds niet uit naar deze gebeurtenis. Toch heb ik in mijn kraamweek in bed gelegen vol trots. Ik was en ben zo ontzettend dankbaar dat ik het heb gefixt! Ik kon dit helemaal prima aan, en dat ik mijn angsten en zorgen heb uitgesproken heeft daar heel erg aan bijgedragen!

Hier doe je het voor…

Sta jij dus nog voor de uitdaging om (weer) te bevallen en zie je er tegenop? Spreek het uit, want niks is te gek: bevallen is helemaal jouw ‘feestje’!

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *